Merhaba...

Kibir demişim 30 Aralık 2012'deki yazımın başlığında...


Bu son yazımın üzerinden bir seneden fazla zaman geçmiş. Halbuki ne çok şey yaşandı 2013'de... 2012'ye dönüp baktığımda sadece siyaset ve uluslararası ilişkiler yazdığımı görüyorum; çoğu insan için sıkıcı konular. Herhalde ben de sıkıldım ki yazılara ara vermişim.

Fakat son bir senede hem kendi yaşamımda birikenler hem de siyasi eksende gelişenler büyük düşünce klasörlerini doldurur bir hal aldı. Bu düşünce klasörlerinde birikenleri dilim döndükçe buradan paylaşmaya çalışacağım.

Yeniden ''merhaba''.

Kibir...

Dünya görüşümün çok farklı olduğu bir kişidir Hasan Cemal... Fakat ara sırada ciddiye alınacak şeyler de demiyor değil. Örneğin bugünkü (30.12.2012) köşe yazısında tam da düşündüğüm bir şeye değinmiş; bizi yönetenlerdeki korkunç kibir.
Hasan Cemal'in ağzından
''İstikrar çok kırılgan bir konu.
Hâlâ öyle.
Türkiye’nin çevresine bakın:
Suriye’siyle, Irak’ıyla, İran’ıyla, Sünni’siyle Şii’siyle, dört ülkeye dağılmış Kürtleriyle her tarafımız yangın yeri.
Daha da parlayabilir bu yangın.
Evimizin içini -Kürt sorunu başta olmak üzere- derleyip toparlayamazsak, bugünleri mumla arayacak günler kapımızı çalabilir.
Tuhaf bir kibir içindeyiz.
İktidar sözcüleri, bu ülkenin geleceği konusunda fazla havaya girmiş durumdalar. Ayaklar daha fazla yerden kesilirse, iç ve dış dengeler altüst olabilir.''

Yerinde bir yorum diye düşünüyorum...